Kontynuujmy.
Wysłuchaliście długiego i skomplikowanego procesu
w sprawie morderstwa pierwszego stopnia.
Morderstwo z premedytacją jest najpoważniejszym zarzutem rozpatrywanym w sądzie
Wysłuchaliście zeznań, mieliście do dyspozycji tłumaczy.
Teraz waszym obowiązkiem jest oddzielić fakty od wyobrażeń
Jeden człowiek nie żyje a życie drugiego stoi pod znakiem zapytania.
Jeżeli istnieją uzasadnione wątpliwości co do winy oskarżonego...
uzasadnione wątpliwości
musicie wydać werdykt uniewinniający.
Jednak, jeżeli nie będzie żadnych wątpliwości musicie z pełną świadomością
wydać wyrok skazujący.
Jakkolwiek zdecydujecie, werdykt musi być jednomyślny.
W przypadku, gdy uznacie oskarżonego winnym, nie będzie już odwrotu.
W tego typu sprawach obowiązuje kara śmierci.
Przed wami wielka odpowiedzialność. Dziękuję.
Ławników zastępczych proszę o opuszczenie sali.
Ława przysięgłych udaje się na naradę.
12 GNIEWNYCH LUDZI
Gumę?
Nie, dziękuję.
Mógłby pan popchnąć?
Sprawdzałem prognozę, dzisiaj ma być najcieplejszy dzień roku.
Powinna tu być przynajmniej klimatyzacja.
Które nazwisko jest pana?
To. Dziękuję bardzo.
W porządku panowie. Wszyscy już są.
Jeżeli będziecie czegoś potrzebować, będę za drzwiami.
Wystarczy zapukać.
Nie wiedziałem, że zamykają drzwi.
Pewnie, że zamykają. Co pan myślał?
No nie wiem, nawet mi to nie przyszło do głowy.
Po co to?
W razie, gdybyśmy chcieli głosować pisemnie.
Świetny pomysł. Moglibyśmy go wybrać senatorem.
Co pan sądzi o procesie?
Czy ja wiem... Całkiem interesujący.
Ja o mało nie usnąłem.
Nigdy wcześniej nie byłem ławnikiem.
Ja już parę razy.
Prawnicy tylko mówią i mówią nawet, kiedy sprawa jest tak oczywista jak ta.
Słyszał pan kiedyś, żeby tyle gadać o niczym?
Myślę, że to ich obowiązek.
No cóż, taki jest system, ale jeżeli o mnie chodzi
spuściłbym lanie tym dzieciakom, to by im się odechciało broić.
Te wszystkie procesy, to strata czasu i pieniędzy.
Może zaczniemy?!
Weźmy się do roboty.
Musimy zacząć od 5-minutowej przerwy, bo jeden z panów jest w toalecie.
Siedzimy według numerów?
Nie wiem. Myślę, że tak.
Zajął mi pan miejsce.
O, przepraszam.
Niezły widok.
Co pan myśli o sprawie?
Moim zdaniem jest ciekawa.
Mieliśmy szczęście, że trafiło się nam morderstwo.
Wszystkie te napady, włamania są strasznie nudne.
Czy to nie Akademia Sztuki?
Zgadza się.
Czy to nie zabawne?
Całe życie maluję, a nigdy tam nie byłem?
A co z tym nożem?
Kto by uwierzył w takie bzdury?
A czego tu oczekiwać, jak się ma z kimś takim do czynienia?
Klakson działa, niech pan wypróbuje światła.
Jest pan przeziębiony?
I to jak! Te letnie przeziębienia są okropne.
Nos mi już odpada. Wie pan, co mam na myśli
Jasne, sam dopiero co wyzdrowiałem.
Panie przewodniczący, co się dzieje?
Ten facet jest dalej w łazience.
Co nowego? Nie miałem dzisiaj czasu przejrzeć gazety.
Zastanawiałem się, jakie są notowania na zakończenie sesji.
Śledzi pan wiadomości giełdowe?
Jestem maklerem.
A ja mam firmę kurierską.
"Beck&Call Company" Żona wymyśliła tę nazwę.
Zatrudniam 37 pracowników, a zaczynałem od zera.
Panowie, zajmijmy miejsca.
Powinniśmy się szybko uwinąć.
Nie wiem, jak wy, ale ja mam bilety na mecz Yankesów z Cleveland.
Mają nowego chłopaka, Majelusky, niezły jest.
Wie pan...
Ma niezłego kopa.
Chyba pan nie jest fanem baseball'u?
Jak siedzimy?
Myślę, że w kolejności, według numerów. 1,2,3...
Oczywiście, jeżeli panowie nie mają nic przeciwko.
A co za różnica?
Takie są przepisy.
Więc niech tak będzie.
Numer 12 tutaj, tu 1,2...
Co pan sądzi o oskarżycielu?
Słucham?
Myślę, że był naprawdę ostry.
Sposób, w jaki przedstawiał wszystkie szczegóły, jeden po drugim...
Byłem pod wrażeniem.
Myślę, że profesjonalnie wykonał swoje zadanie.
Widać, że ma do tego smykałkę.
OK, zaczynamy za minutkę. Proszę pana, chcielibyśmy zacząć.
Pan przy oknie!
Chcielibyśmy zacząć.
Och, przepraszam.
zabija ojca... tak po prostu...
te dzieciaki wariują... dobrze im tak...
Czy wszyscy już są?
Ten staruszek jest dalej w łazience.
Mógłby go pan zawołać?
Jest pan fanem Yankesów?
Nie, Orioles.
Baltimore?!
Kogo oni tam mają? Kto tam gra, oprócz paru pijaków?
Proszę pana, chcielibyśmy zacząć.
Wybaczcie panowie, nie wiedziałem, że na mnie czekacie.
Baltimore!!!
W porządku panowie, proszę o uwagę.
Panowie, od was zależy jak będą wyglądać te obrady.
Nie będę wprowadzał żadnych zasad.
Możemy najpierw przedyskutować sprawę, a później głosować.
To jest jedna możliwość, albo możemy teraz głosować.
Chyba powinno być najpierw głosowanie wstępne.
Tak, głosujmy. Może szybciej stąd wyjdziemy.
OK, pewnie wszyscy zdają sobie sprawę, że chodzi o morderstwo pierwszego stopnia,
więc, jeżeli uznamy oskarżonego winnym,
będzie to jednoznaczne z wysłaniem go na krzesło.
Wszyscy to wiemy.
Czy jest ktoś, kto nie chce głosować?
OK, proszę pamiętać, że obojętnie jak zagłosujemy
musi być 12 głosów za lub przeciw.
Tego wymaga prawo.
Gotowi?
Panów, którzy twierdzą, że jest winny proszę o podniesienie ręki
1,2...
OK, 11 głosów za "winnym"
Kto głosuje za "niewinnym"?
Jeden głos. OK, 11 głosów za "winnym", jeden za "niewinnym"
Teraz wiemy, na czym stoimy.
No tak, zawsze się znajdzie jakiś jeden.
No to co teraz?
Chyba trzeba o tym porozmawiać.
Naprawdę pan myśli, że jest niewinny?
Nie wiem.
Siedział pan z nami w sądzie i słyszał to co my.
Ten dzieciak to niebezpieczny zabójca, to widać.
Ma 18 lat.
To wystarczy. Zadźgał ojca, 12 cm prosto w klatkę
Udowodnili to na 100 sposobów. Mam je panu wyliczyć?
Nie.
To czego pan chce?
Chcę tylko porozmawiać.
O czym tu gadać? 11 z nas twierdzi, że chłopak jest winny.
Nikt, oprócz pana, nie chce o tym rozmawiać.
Mam pytanie. Wierzy pan w tę historię?
Nie wiem, może tak, może nie.
To dlaczego pan tak głosował?
Przy jedenastu głosach za "winnym" nie łatwo podnieść rękę
i wysłać chłopaka na śmierć bez przedyskutowania tego.
A kto mówi, że to łatwe?
Nikt.
To dlatego, że szybko zagłosowałem?
Naprawdę myślę, że jest winny.
Nie zmienię zdania, nawet gdyby pan gadał 100 lat.
Nie próbuję pana skłonić do zmiany zdania.
Tylko... mówimy tu o czyimś życiu. Nie możemy tego zrobić w 5 minut.
Przypuśćmy, że się mylimy?
"Przypuśćmy, że się mylimy?"
Przypuśćmy, że ten budynek się zaraz zawali.
Możemy tak sobie przypuszczać. To prawda.
Co za różnica, ile nam to czasu zajmie?
Co z tego, że zdecydujemy w 5 minut?
Spróbujmy poświęcić temu godzinę. Mecz i tak nie zaczyna się przed 8.
Czy ktoś ma coś do powiedzenia?
Ja mogę siedzieć godzinę.
Świetnie. Słyszałem wczoraj fajną historię...
Nie po to tu siedzimy.
To może mi pan powie, po co tu siedzimy?
Nie wiem. Może bez powodu.
Słuchajcie, chłopak był całe życie poniewierany.
Urodził się w slumsach, matka umarła kiedy miał 9 lat,
przez półtora roku mieszkał w sierocińcu,
kiedy ojciec siedział w więzieniu za fałszerstwo
To nie za szczęśliwe dzieciństwo.
Jest po prostu zbuntowanym dzieciakiem i tyle.
A wiecie dlaczego? Bo przez 18 marnych lat, codziennie dostawał po głowie
Myślę, że możemy mu poświęcić parę słów.
Wie pan co? Wcale go nie znamy.
Miał przecież sprawiedliwy proces. Wie pan ile taki proces kosztuje?
Ma szczęście, że w ogóle go miał.
Chcecie znać moje zdanie? Wszyscy tu jesteśmy dorośli.
Słyszeliśmy fakty, tak? Chyba nie będziemy wierzyć "takiemu" dzieciakowi.
Mieszkam wśród takich całe życie. Nie można wierzyć w to co mówią.
Wszyscy to wiedzą.
Przecież to urodzeni kłamcy.
Tylko niedouczony człowiek może coś takiego powiedzieć.
Słuchaj no...
Myśli pan, że urodził się pan z monopolem na prawdę?
Chyba trzeba temu panu wyjaśnić parę rzeczy.
Panowie, mamy zadanie do wykonania. Do roboty.
"Rice Pops" - nad tym teraz pracuję w agencji. "Dobre śniadanie to podstawa."
Sam wymyśliłem to hasło.
Wpada w ucho.
Nie mają panowie nic przeciwko...
Przepraszam. Zawsze coś rysuję, pomaga mi to myśleć.
Mamy tu coś do zrobienia. Chyba nie chcemy tu siedzieć w nieskończoność.
Może pan, który się z nami nie zgadza, powie nam dlaczego.
Proszę nam przedstawić swój punkt widzenia,
a my postaramy się rozwiać wątpliwości.
Mam inny pomysł, wprawdzie nie przemyślany,
ale wydaje mi się, że to my powinniśmy przekonać
tego pana, że to my mamy rację, a on się myli.
Może każdy z nas przez parę minut...
To tylko pomysł...
Bardzo dobry.
To może zacznijmy od tej strony. Pan pierwszy.
Trudno to wyrazić słowami. Po prostu myślę, że jest winny.
Wydawało mi się to oczywiste od samego początku.
Przynajmniej nikt nie udowodnił, że tak nie jest.
Nikt tego nie musi udowadniać. To sprawa oskarżyciela.
Oskarżony nawet nie musi otwierać ust. Taka jest konstytucja.
No tak, wiem to. Miałem tylko na myśli...
...po prostu myślę, że jest winny. Przecież ktoś widział, jak to zrobił.
Powiem wam, co ja o tym sądzę.
Nie mam do tej sprawy żadnego osobistego stosunku,
chcę tylko porozmawiać o faktach.
Po pierwsze: staruszek mieszka piętro niżej,
pod mieszkaniem, w którym miało miejsce morderstwo,
O 24:10 w noc zabójstwa słyszy krzyki, brzmi to jak bójka,
Słyszy, jak dzieciak krzyczy "Zabiję cię",
a sekundę później, jak ciało upada na ziemię,
biegnie więc do drzwi, otwiera je i widzi jak chłopak zbiega po schodach.
Dzwoni na policję, która po przyjeździe znajduje ojca z nożem w klatce.
Koroner ustala, że zgon nastąpił około północy.
To są fakty, nie można ich zignorować. Chłopak jest winny.
Nie będę sentymentalny, wiem, że ma dopiero 18 lat,
ale musi zapłacić za to co zrobił.
Popieram pana.
OK, skończył pan?
Tak.
Następny.
Według mnie, zeznania chłopaka są marne.
Twierdzi, że był w kinie w czasie zabójstwa,
a godzinę później nie pamiętał już tytułu filmu, ani kto w nim grał.
I nikt nie widział jak wchodził czy wychodził z kina.
A co z tą kobietą z naprzeciwka?
Czy jej zeznania nie są wystarczającym dowodem?
No właśnie. Ona przecież widziała sam moment zabójstwa.
Panowie dajmy już spokój.
Momencik...
Kobieta leży w łóżku, nie może spać, ma dość upału.
Wygląda przez okno, i widzi jak, po drugiej stronie ulicy,
chłopak zabija ojca nożem. Jest godzina 24:10.
Wszystko tu pasuje. Ona znała tego chłopaka całe życie.
Jej okno jest dokładnie naprzeciw jego.
Przyrzekła, że widziała, jak to zrobił.
Przez okna przejeżdżającej kolejki.
W której nie było pasażerów, światła były zgaszone.
W sądzie udowodniono, że w tym wypadku, można było dojrzeć,
co działo się po drugiej stronie ulicy.
Udowodnili to.
Mam jedno pytanie,
Nie wierzy pan chłopcu, dlaczego wierzy pan tej kobiecie?
Przecież też jest ze slumsów?
Bystry z pana gość, co?
OK, panowie. Niech pan siada.
Znalazł się mądrala.
Dajcie spokój. Daleko nie zajdziemy, jak będziemy się kłócić.
Czyja kolej?
Numer 5.
Czy mogę spasować?
To pana przywilej.
To może następny kolega.
Więc... ja zostałem przekonany już na samym początku,
Szukałem motywu, to przecież ważne, bo bez motywu nie ma sprawy, nie?
W każdym razie... zeznanie sąsiadów z naprzeciwka wydaje mi się kluczowe.
Mówili coś o kłótni między ojcem i chłopakiem około... 19:00
Mogę się mylić
To była 20:00
No tak, słyszeli kłótnię, nie słyszeli czego dotyczyła.
A potem słychać było jak ojciec uderzył chłopca dwa razy.
A później zobaczyli, jak chłopak ze złością wybiega z domu.
Czego to dowód?
W sumie to... niczego, ale obrazuje to całą sytuację.
Powiedział pan, że to motyw. To samo powiedział oskarżyciel.
Według mnie to żaden motyw.
Ten chłopak był bity tyle razy, że przemoc to dla niego rzecz naturalna.
Nie sądzę, żeby dwa klapsy sprowokowały kogoś do popełnienia morderstwa.
Może to te dwa, które przepełniły szalę?!
Każdy ma jakieś granice wytrzymałości.
Coś jeszcze?
Nie.
OK, a pan?
No nie wiem. Wszystko zostało powiedziane.
Nawet gdybyśmy tu siedzieli całą wieczność, nic to nie zmieni.
Te chłopak jest przegrany.
Wystarczy się przyjrzeć jego kartotece.
Kiedy miał 10 lat wylądował w sądzie dla nieletnich,
bo rzucił w nauczyciela kamieniem.
Kiedy miał 15 lat, był w poprawczaku. Ukradł samochód.
Raz był aresztowany za napad, dwa razy za bijatyki z użyciem noża.
Podobno umie się obchodzić z nożem.
Bardzo grzeczny chłopczyk, co?
Odkąd skończył 5 lat, ojciec regularnie dawał mu lanie.
Jakbym miał takiego dzieciaka, też bym tak robił.
Ta dzisiejsza młodzież...
Kiedy byłem dzieckiem do ojca zwracałem się "Proszę pana"
Słyszeliście, żeby ktoś teraz tak mówił do ojca?
To chyba nie ważne w tym momencie?
Ma pan dzieci?
Troje.
Ja mam syna.
22 lata.
Kiedy miał 9 lat uciekł przed bójką.
Tak mi było wstyd, że o mało się nie porzygałem.
Postanowiłem sobie wtedy, że zrobię z niego mężczyznę.
No i zrobiłem...
Kiedy miał 16 lat, pokłóciliśmy się...
dostałem porządnie w szczenę.
Nie widziałem go od dwóch lat.
Dzieci...
Można się dla nich zaharować...
No dobra, lećmy dalej.
Chyba zboczyliśmy z tematu.
Ten chłopak jest wynikiem rozbitej rodziny, ohydnego otoczenia.
Nic na to nie poradzimy. Musimy tu zdecydować czy jest winny czy nie,
a nie rozmyślać dlaczego dorastał w takich a nie innych warunkach.
Urodził się w slumsach, a slumsy to raj dla potencjalnych kryminalistów.
Wiemy to wszyscy.
Dzieci stamtąd to zmora dla społeczeństwa.
To prawda. Dzieci stamtąd to śmieci...
Proszę posłuchać. Całe życie mieszkałem w slumsach,
chwila...
Proszę...
Bawiłem się w miejscach pełnych śmieci, może to dalej czuć ode mnie.
Słuchaj pan...
Niech pan tego nie bierze do siebie. To przecież nie o panu mowa...
Nie bądź pan taki wrażliwy.
Rozumiem taką wrażliwość.
Przestańmy się kłócić. Marnujemy tylko czas.
Teraz pana kolej.
Chyba nie moja kolej. To wy mieliście mnie przekonać, prawda?
Zapomniałem. Racja.
Co za różnica? To przez niego tu siedzimy.
Posłuchajmy co ma do powiedzenia.
Momencik. Zdecydowaliśmy, że tak to ma wyglądać. Trzymajmy się tego.
Przestań smarkaczu.
Smarkaczu?
Tak - S-M-A-R-K-A-C-Z-U.
Słuchaj pan. Tylko próbuje tu zachować jakiś porządek.
Może pan przejmie moje obowiązki? Ja będę siedział cicho.
Co się pan tak wkurza? Niech się pan uspokoi.
Niech pan mi nie każe się uspokoić.
Proszę bardzo, niech pan zajmie moje miejsce.
Widzieliście?
Wydaje się to panu śmieszne?
Dajcie spokój. To nieważne.
Nieważne? To może pan spróbuje?
Nie, nikt nie chce pana zastępować. Świetnie sobie pan radzi.
Tak, świetnie panu idzie.
Może ktoś coś powie?
Jak nikt nie ma nic przeciwko, to może ja powiem, co o tym myślę.
Róbcie co chcecie.
Nie powiem nic nadzwyczajnego. Wiem, tyle co i wy.
Jeżeli weźmiemy pod uwagę zeznania świadków, chłopak wygląda na winnego.
Może i jest...
Siedziałem w sądzie 6 dni, słuchając zeznań.
Wszyscy byli tacy pewni i stanowczy.
W pewnym momencie zaczęło mi coś nie grać.
Przecież nic nie jest pewne.
Chciałem zadać tyle pytań... Może by nie miały sensu, nie wiem... ale,
Wydaje mi się, że obrońca nie przyłożył się zbytnio do sprawy.
Nie przesłuchał dokładnie świadków. Wiele rzeczy pominął.
Jakich rzeczy?
Jeżeli nie zadawał pytań, to dlatego, że znał już odpowiedź.
Może. A może tylko udawał głupka?!
Mówię "może".
Mówi pan, jakby pan spotkał mojego brata.
Staram się postawić na miejscu tego dzieciaka.
Gdybym był nim, poprosiłbym o innego prawnika.
Gdyby chodziło o moje życie, chciałbym, żeby obrońca
nie zostawił suchej nitki na oskarżycielu. A przynajmniej, żeby próbował.
Był tylko jeden rzekomy świadek zabójstwa,
ktoś inny twierdzi, że słyszał, jak chłopak krzyczy, a potem wybiega z domu,
Oprócz tego, same poszlaki.
Tylko dwóch świadków w trakcie całego procesu.
A co jeśli się mylą?
Co to znaczy, że się mylą? Jaki byłby sens powoływania świadków?
Mogą się mylić?
Przecież zeznawali pod przysięgą.
To tylko ludzie, a ludzie popełniają błędy.
Mogą się mylić?
Nie sądzę.
Wie pan, że mogą.
Daj pan spokój. Nikt tego nie może być pewny na 100 procent.
To nie matematyka.
No właśnie.
No dobra, przejdźmy do rzeczy.
A co z tym nożem sprężynowym, który znaleźli w ciele?
Niech pan poczeka, niektórzy jeszcze się nie wypowiedzieli.
Nie powinniśmy trzymać się ustalonego porządku?
Zapomnijmy o porządku. Niech pan chwilę nic nie gada.
Co z nożem, który chłopak kupił? Może porozmawiamy o tym?
OK, porozmawiajmy o nożu. Przyjrzyjmy mu się jeszcze raz.
Panie przewodniczący, możemy?
Przecież wszyscy go widzieliśmy. Po co go znowu oglądać?
Mamy prawo zobaczyć dowody.
Mógłby pan nam przynieść nóż?
Oczywiście.
Nóż i sposób w jaki go kupił, to niepodważalne dowody, nie sądzi pan?
Zgadzam się.
OK, weźmy pod uwagę fakty, po kolei.
Po pierwsze: chłopak przyznał się, że wyszedł z domu około 20:00
po tym, jak ojciec dał mu parę klapsów...
Nie powiedział "klapsów", mówił o "biciu"
jest różnica między klapsem, a biciem.
po tym, jak ojciec go kilka razy uderzył
Po drugie: od razu poszedł do sklepu, gdzie kupił...
nóż sprężynowy.
Nie był to zwykły nóż, miał rzadko spotykaną rzeźbioną rączkę
Sprzedawca, od którego kupił nóż powiedział,
że był to jedyny tego typu nóż w sklepie
Po trzecie: przed barem spotkał przyjaciół około 20:45
Zgadza się?
Tak.
Pewnie, że się zgadza.
Rozmawiał z przyjaciółmi około godzinę, po czym opuścił bar o 21:45
W trakcie rozmowy widzieli nóż
Po czwarte: zidentyfikowali ten nóż, jako narzędzie zbrodni
Po piąte: Wrócił do domu około 22:00.
W tym momencie zeznania chłopca i świadków zaczynają się różnić.
On twierdzi, że poszedł do kina o 23:30, a po powrocie o 3:10 został aresztowany
po tym, jak znalazł ojca martwego.
Zeznał też, że dwóch policjantów aresztowało go, i zrzuciło ze schodów.
A co stało się z nożem?
Twierdzi, że wypadł mu z kieszeni w drodze do kina pomiędzy 23:30 a 3:10.
I że potem go już nie widział.
To bajka, panowie.
Chyba jest oczywiste, że on nie był w żadnym kinie.
Nikt w bloku nie widział, jak wychodził,
nikt z kina go nie rozpoznał, nie pamiętał nawet tytułu filmu, na którym był.
Tak naprawdę to chłopak został w domu, znowu się pokłócił z ojcem
zadźgał go na śmierć i wyszedł z domu o 12:10.
Pamiętał nawet, żeby zetrzeć z noża odciski palców.
Próbuje pan mi wmówić, że ten nóż wypadł mu z kieszeni,
ktoś go podniósł, poszedł do niego do domu,
i zabił ojca, żeby sprawdzić, czy nóż jest ostry?
Mówię tylko, że to wszystko jest możliwe.
Niech pan spojrzy na ten nóż. Jest bardzo nietypowy.
Nigdy wcześniej takiego nie widziałem. Sprzedawca, który go sprzedał, też nie.
Myśli pan, że to jakiś niezwykły zbieg okoliczności?
Mówię tylko, że zbiegi okoliczności się zdarzają.
A ja twierdzę, że nie.
Skąd pan to ma?
Taki sam nóż.
Skąd pan go wziął?
Wczoraj wieczorem poszedłem na spacer, do dzielnicy, w której mieszka chłopak.
Kupiłem go w lombardzie dwie przecznice od domu chłopca.
Kosztował 6 dolarów.
Prawo zabrania kupowania takich noży.
Tak, złamałem prawo.
No dobra, pokazał nam pan sztuczkę, i czego to dowodzi?
Może jest i dziesięć takich noży. I co z tego?
Może jest.
I co to znaczy?
Znalazł pan podobny nóż, też mi odkrycie.
Chce pan, żebyśmy uwierzyli,
że ktoś zabił faceta dokładnie takim samym nożem?!
Szansa jedna na milion.
Ale to możliwe.
Tylko, że mało prawdopodobne.
OK, panowie. Usiądźmy. Nie ma sensu stać.
To ciekawe, że znalazł dokładnie taki sam nóż.
Co w tym ciekawego? Ciekawe!
No nie wiem... tylko tak pomyślałem.
Nadal 11 z nas twierdzi, że chłopak jest winny.
No właśnie. Co pan chce osiągnąć? Nie zmieni pan niczyjego zdania.
Jak pan będzie dalej taki uparty, to i tak nic nie da.
Jak nie my, to następna ława przysięgłych uzna go winnym.
Pewnie ma pan rację.
To co robimy?
Nie będziemy tu chyba siedzieć całą noc?
To tylko jedna noc, a chłopak może zginąć.
To może tu zamieszkamy? Zamienimy sobie ten pokój na mały salonik.
To chyba nieodpowiedni moment na żarty?
A co ja mam zrobić?
Dajmy już spokój. Ta historia z nożem nie ma tu nic do rzeczy.
Przecież ktoś widział, jak chłopak zabił.
Czego jeszcze trzeba?
Moglibyśmy tak dyskutować całe wieki. Nie traćmy czasu.
Załatwmy to w końcu i wynośmy się stąd.
Dzisiejszy dzień był bardzo ważny dla oskarżyciela poświęcił temu cały dzień.
On ma z 15 asystentów.
Przestańmy, te kłótnie tylko spowalniają naszą pracę.
To co robimy? Tylko pan się sprzeciwia.
Mam propozycję.
Proszę o jeszcze jedno głosowanie.
Chcę, żeby przeprowadzić tajne głosowanie.
Tylko wasza jedenastka, ja się wstrzymam.
Jeżeli będzie 11 głosów za, nie będę się wyłamywał.
Zaniesiemy sędziemu werdykt "winny".
Ale jeśli ktoś zagłosuje "niewinny", zostaniemy tu i przedyskutujemy to.
To tyle, jeżeli nie macie nic przeciw, jestem gotowy.
To brzmi rozsądnie. Wszyscy się zgadzają?
OK, głosujmy.
"Winny"
"Niewinny"
No pięknie!!
I po meczu.
Kto to?
Chcę wiedzieć.
Przepraszam, ale to było tajne głosowanie.
Wszyscy się na to zgodziliśmy.
Jeżeli ten ktoś chce pozostać anonimowy...
Anonimowy?!
Nie ma żadnych sekretów w pokoju ławników.
Wiem, kto to.
Najpierw pan głosuje za "winnym", a potem jakiś kaznodzieja
opowiada o jakimś biednym dzieciaku, który nic nie może poradzić na to,
że jest mordercą i od razu zmienia pan zdanie?!
Rzygać mi się chce. To może da pan coś na cele charytatywne?!
Chwila. Nie ma pan prawa tak do mnie mówić.
Za kogo się pan uważa?
Uspokójcie się.
Nie widzi pan, że łatwo go wkurzyć. Niech pan siada.
Łatwo wkurzyć?! Pewnie, że łatwo!!
Próbujemy tu posadzić winnego na krześle, tam gdzie jego miejsce.
Facet nam tu gada jakieś bajki, a wy go słuchacie.
Czemu pan zmienił zdanie?
To nie on. To ja.
Chce pan wiedzieć dlaczego?
Nie chce.
I tak powiem.
Musimy tego słuchać?
Ten pan chce coś powiedzieć.
Dziękuję.
Ten pan jest jeden przeciw nam wszystkim.
Nie mówi, że chłopak jest niewinny.
Po prostu nie jest pewien. Nie łatwo sprzeciwić się kpinom tylu osób.
Więc poprosił o wsparcie, i ja mu go udzieliłem.
Szanuję jego zdanie.
Chłopak jest prawdopodobnie winny, ale chcę dowiedzieć się więcej.
Teraz mamy 10 głosów za "winnym" i 2 przeciw.
Ja mówię!!! Nie ma pan prawa wychodzić z pokoju.
Nie słyszy pana. I pewnie nigdy nie usłyszy. Usiądźmy.
Kontynuujmy.
Może zróbmy przerwę. Jedna osoba wyszła, musimy na niego zaczekać.
Chyba tu jeszcze posiedzimy.
Staruszek mnie zaskoczył.
Przydało by się coś zrobił, żeby to skończyć.
Wie pan co? Mówiłem już panu, że pracuję w reklamie?
Pełno tam dziwnych ludzi. Może nie tyle dziwnych, co trochę śmiesznych.
Ale pewnie u pana w firmie też tak jest?
Co pan robi?
Jestem zegarmistrzem.
Tak? To pewnie się pan spotyka z najlepszymi zegarmistrzami świata?
W każdym razie... u mnie w firmie, gdy mamy taką sytuację jak ta tutaj
Opowiadam o mojej firmie, kiedy mamy takie spotkania
Zawsze znajdzie się jakiś gość, który ma pełno pomysłów.
A co mnie dobija, to to, że zanim wyjawi swój pomysł,
zawsze poprzedza go jakimś hasłem, coś w stylu:
"OK, mam pomysł, wznieśmy go na maszt i zobaczmy, czy ktoś zasalutuje."
Trochę mnie poniosło.
Nie miałem na myśli nic złego.
Dobrze, że nie jest pan z tych, na których łatwo wpłynąć.
Coś nie tak z tym wiatrakiem. Chyba się go nie da uruchomić.
Jest pan akwizytorem?
Architektem.
Wie pan, co to nie nachalna reklama?
Ma pan do tego dar, może mi pan wierzyć.
Ale ja mam inną technikę.
Śmieję się, dowcipkuję, pokazuję sztuczki.
"Nabierz, kogo możesz" - to moje motto.
W zeszłym roku zarobiłem 27 tysięcy sprzedając marmoladę.
To nie źle jak na marmoladę.
Po co pan to robi? Dla frajdy?
Może kiedyś pan oberwał w łeb i do tej pory nie doszedł do siebie?
Może.
Po co pan traci nasz czas?
Może jak pan da 5 dolców na zbiórkę, poczuje się pan lepiej.
Koleś, on jest winny.
To proste jak drut.
Nie lepiej przestać tracić czas?
Jak tak dalej pójdzie, to poderżniemy sobie gardła.
Co za różnica, czy będzie pan krzyczał tu, czy na meczu?
Żadna.
Niezła paczka, co?
Wszyscy tacy sami.
Co za dzień! Myśli pan, że to jeszcze długo potrwa?
Nie wiem.
Przecież on jest winny. Bez wątpienia.
Powinniśmy już to mieć za sobą.
Nie mam nic przeciwko panu. Ale zadziałało przy głosowaniu.
Myśli pan, że jest niewinny?
Nie wiem, ale to możliwe.
Nie znam pana, ale założę się, że nigdy w życiu nie był pan w takim błędzie.
Tylko marnujemy czas.
A gdyby to pan był oskarżonym?
Nie zwykłem "gdybać", jestem zwykłym pracownikiem, to mój szef gdyba.
Ale spróbuje:
A gdybyśmy uniewinnili tego chłopaka, a on naprawdę zabił ojca?
Przykro mi niebieskooki.
OK, panowie, usiądźmy.
Chyba tu zostaniemy na obiad?
Weźmy się do roboty.
Kto chce zacząć?
Ja.
Proszę.
Staruszek mieszkający piętro niżej słyszał, jak chłopak krzyczy "Zabiję cię."
Sekundę później słyszał, jak ciało upadło na podłogę.
Potem podbiegł do drzwi, i widział jak chłopak zbiega po schodach.
Czy to pana nie przekonuje?
Zastanawiam się, co dokładnie mógł słyszeć przez sufit.
Nie tylko przez sufit, okna były otwarte. To była upalna noc.
Ale to było w innym mieszkaniu. Nie łatwo rozpoznać głos, szczególnie podniesiony.
Rozpoznał go w sądzie. No właśnie.
A kobieta z naprzeciwka?
Patrzyła prosto w okna i widziała, jak chłopak zabija ojca.
Nie wystarczy to panu?
Nie.
Jak się wam to podoba? To jak mówić do słupa.
Zeznała, że widziała zabójstwo przez okna kolejki.
Było sześć przedziałów, ona widziała zabójstwo przez dwa ostatnie.
Pamiętała najdrobniejsze szczegóły. Nie widzę sensu tego rozważać.
Czy ktoś zdaje sobie sprawę, ile czasu trzeba...
To nie jest gra.
Widzieliście?
Ale tupet!!
Co za tupet?!
Dobra, daj pan spokój.
"To nie jest gra."
Za kogo on się uważa?
Czy ktoś wie, ile czasu trzeba, żeby wagony kolejki
jadącej ze średnią prędkością, minęły dany punkt?
Co to ma do rzeczy? Ile czasu? Niech pan zgadnie.
Nie mam zielonego pojęcia. To może pan?
No nie wiem... Może 10,12 sekund.
Blisko.
Ktoś inny?
Dajmy spokój. Po co to zgadywanie?
A pan jak myśli?
Myślę, że jakieś 10 sekund.
No dobra. Powiedzmy, że 10 sekund. Do czego pan zmierza?
Musi minąć 10 sekund, żeby kolejka całkowicie minęła dane miejsce.
Powiedzmy, że tym miejscem jest mieszkanie, w którym nastąpiło morderstwo.
Z otwartego okna tego mieszkania, można niemal dotknąć wagonów kolejki.
Mamy pytanie: Czy ktoś z was kiedyś mieszkał w pobliżu torów kolejki?
Właśnie skończyłem malować mieszkanie, którego okna wychodziły na kolejkę.
Spędziłem tam trzy dni.
I jak tam było?
Głośno?
No nie wiem...
Mieszkam na drugim piętrze w bloku blisko kolejki.
Kiedy przy otwartym oknie przejeżdża kolejka, hałas jest nie do zniesienia.
ledwo słychać własne myśli.
No dobrze, nie słyszy pan własnych myśli. I co z tego?
Momencik.
Weźmy oba zeznania i porównajmy je.
Starszy mężczyzna z mieszkania niżej,
twierdzi, że słyszał jak chłopak krzyczy: "Zabiję cię",
a sekundę później, jak ciało upada na ziemię. Sekundę później, tak?
To prawda.
Kobieta z drugiej strony ulicy, przysięga, że wyjrzała przez okno
i zobaczyła przez 2 ostatnie wagony kolejki jak chłopak zabija ojca.
Do rzeczy.
Minutkę.
Ustaliliśmy, że żeby kolejka przejechała dany punkt, potrzeba dziesięciu sekund.
Skoro kobieta widziała zabójstwo przez dwa ostatnie wagony
możemy przypuszczać, że ciało upadło na podłogę
zaraz po tym jak przejechała kolejka.
W związku z tym, zanim ciało upadło na podłogę
przez 10 sekund był niesamowity hałas.
Według tego co zeznaje ten staruszek, słyszał słowa chłopca "Zabije cię"
przy ogłuszającym hałasie przejeżdżającej kolejki.
To niemożliwe. Nie mógł tego słyszeć.
Pewnie, że mógł.
Myśli pan, że to możliwe?
Mówi, że chłopak darł się w niebogłosy. Mi to wystarczy.
Nawet jak coś słyszał, to i tak trudno było rozpoznać kogo to głos.
Mówi pan o ułamkach sekund. Nikt nie jest w stanie być tak dokładnym.
Myślę, że zeznanie, które może wysłać chłopca na krzesło elektryczne powinno.
Może jednak nie słyszał...
No nie wiem... Przy takim hałasie...
O czym tu gadać?
Może rzeczywiście nie słyszał.
A po co by miał kłamać? Co by chciał przez to zyskać?
Może uwagę?
A pan ciągle z tym swoimi złotymi myślami. Może je pan wyśle do gazety.
Dostanie pan 3 dolary za jedną.
Dlaczego pan tak do niego mówi?
Rozmawia pan ze starszą osobą.
Trochę więcej szacunku.
Jeszcze raz się pan tak do niego odezwie, będzie pan miał ze mną do czynienia.
Proszę mówić.
Dlaczego sądzi pan, że ten staruszek mógł kłamać?
Przyglądałem mu się długo.
Miał podartą marynarkę.
Zauważył to pan?
Jak można tak przyjść do sądu?
To stary człowiek w podartej marynarce.
Bardzo wolno chodzi.
Szura lewą nogą, ale ze wstydu próbuje to ukryć.
Myślę, że rozumiem go lepiej niż ktokolwiek tutaj.
To cichy, przestraszony stary człowiek, który całe życie był niczym.
Nie zdobył niczyjego uznania, nie przeczytał swojego nazwiska w gazetach.
Nikt go nie zna.
Nikt go nie cytuje.
Nikt nie prosi go o radę, mimo, że przeżył 75 lat.
Panowie, to smutne być nikim.
Taki człowiek potrzebuje, by go wysłuchać, zacytować...
...choć raz. To bardzo ważne.
Nie chce być tylko tłem.
Co pan mówi? Twierdzi pan, że skłamał, po to, żeby się poczuć ważnym?
Nie, nie skłamał.
Może wmówił sobie, że słyszał chłopca, i rozpoznał jego twarz.
Takiej bzdury jeszcze nie słyszałem w życiu.
Jak pan mógł coś takiego wymyślić? Co pan o tym wszystkim wie?
Chcę ktoś pastylki na kaszel?
Ja poproszę.
Możecie mówić, co chcecie. I tak prawie wszyscy twierdzimy, że jest winny.
Jest jeszcze jedna rzecz, o której chciałbym porozmawiać.
To, że ten mężczyzna nie mógł słyszeć chłopca, chyba już udowodniliśmy.
Niczego nie udowodniliśmy.
Ale przypuśćmy, że naprawdę słyszał jak chłopak krzyczy "Zabiję cię".
Każdy z nas przecież tak mówi tysiące razy.
"Zabiję cię za to, kochanie", "Jeszcze raz tak zrobisz, a cię zabiję."
Codziennie to mówimy, ale to nie znaczy, że naprawdę chcemy kogoś zabić.
Co pan nam tu wmawia?
Chłopak krzyczał na cały głos "Zabiję cię",
niech mi pan nie wmawia, że nie miał tego na myśli.
Jeśli ktoś to mówi tak jak on, to ma zamiar to zrobić naprawdę.
No nie wiem...
Parę tygodni temu pokłóciłem się z facetem w banku.
Nazwał mnie "idiotą", więc się na niego wydarłem.
Ten facet próbuje wam wmówić coś co nie istnieje.
Chłopak powiedział, że go zabije i to zrobił.
Mam pytanie: Myśli pan, że gdyby chciał to zrobić, to krzyczałby w niebogłosy.
Nie sądzę. Jest na to za mądry.
Mądry? To zwykły niechluj, który nawet nie gada dobrze po angielsku.
Nie "mówi"... po angielsku.
Panie przewodniczący, chcę zmienić mój głos na "niewinny".
Co?
Słyszał pan.
Jest pan pewien?
Tak.
Więc teraz jest 9 za "winnym" i 3 za "niewinnym"
To się nigdy nie skończy.
Czemu pan zmienił zdanie? Na podstawie tej historyjki, którą nam opowiedział?
Jakby wysłał te swoje historię do gazety, zarobiłby fortunę.
Na miłość boską. Nawet obrońca wiedział, że chłopak nie ma szans.
To było widać od samego początku.
Ten facet ma tupet.
Przecież miał adwokata, nie?
On prowadził całą sprawę, nie pan. Dlaczego ma pan tyle do powiedzenia?
Tak, tylko, że prawnicy nie zawsze są przychylnie nastawieni do oskarżonych.
Baltimore, proszę...
To był obrońca z urzędu.
No i co z tego?
Może wcale nie chciał tej sprawy, a może był zły, że ją dostał.
Taka sprawa to dla niego żadne pieniądze, nie mówiąc o szansie na wygraną.
To nie nazbyt dobra szansa, dla początkującego prawnika.
Musiałby naprawdę wierzyć w klienta, żeby się postarać.
A jak pan wspomniał wcześniej, nie zrobił tego.
No pewnie, że nie.
Może to tylko... No ładnie. Zobaczcie, która godzina.
Przepraszam. Zrobiłem parę notatek. Chciałbym coś powiedzieć.
Słuchałem bardzo uważnie i wydaje mi się,
że ten pan poruszył kilka bardzo ważnych spraw.
Według tego, co słyszeliśmy w trakcie procesu, chłopak wydaje się być winnym.
Ale może, jak zagłębimy się w tę sprawę...
Daj pan spokój.
Mam pytanie:
Przypuśćmy, że chłopak naprawdę zabił ojca. Miało to miejsce o 12:10
Jak został zatrzymany przez policję?
Wrócił do domu około 3 nad ranem i został zatrzymany przez dwóch policjantów.
Moje pytanie brzmi: Skoro zabił ojca, po co wracał do domu 3 godziny później?
Czy nie powinien się obawiać, że zostanie złapany?
Może wrócił po nóż, żeby go jeszcze kiedyś użyć.
Nie widzę w tym nic śmiesznego.
Wiedział, że nóż może zostać zidentyfikowany przez sprzedawcę.
Chciał go zabrać, zanim zrobi to policja.
Ale skoro to wiedział, to po co go w ogóle tam zostawiał?
Myślę, że można przypuścić, iż wybiegł z domu w szoku po tym jak zabił ojca.
Kiedy się uspokoił, zdał sobie sprawę, że zostawił nóż na miejscu zbrodni.
W takim razie to zależy od tego, jak rozumiemy słowo "szok".
Czy to możliwe, żeby w stanie szoku pamiętał o tym, by zetrzeć z noża odciski palców?
Gdzie się zaczyna ten szok, a gdzie kończy?
Przecież uważa pan, że jest winny. Po czyjej jest pan stronie?
Chyba nie muszę być po niczyjej stronie? Po prostu pytam.
Tak mi przyszło do głowy, że...
Gdybym to ja zabił i zostawił narzędzie zbrodni zaryzykowałbym i wrócił po nie.
Założę się, iż myślał, że nikt nie widział jak wybiega z domu,
i że ciało zostanie znalezione dopiero następnego dnia.
Przecież to był środek nocy.
Myślał pewnie, że nikt się o tym nie dowie wcześniej, jak następnego dnia.
No właśnie, o to mi chodzi.
Kobieta zeznała, że po tym jak zobaczyła co się stało, krzyknęła.
A potem pobiegła zadzwonić na policje.
Chłopak musiał słyszeć ten krzyk, więc wiedział, że ktoś coś widział.
Nie wydaję mi się, żeby tam wrócił.
Dwie rzeczy: po pierwsze, w stanie szoku mógł nie słyszeć krzyku.
Może nie był głośny.
Po drugie: nawet jeśli słyszał, mógł nie skojarzyć go z tym co zrobił.
Pamiętajcie, że mieszka w okolicy, gdzie krzyki nie są rzadkością.
Ma pan odpowiedź.
Może.
Może zabił ojca, nie słyszał krzyku,
wybiegł w szoku, uspokoił się i wrócił po nóż.
Może to wszystko miało miejsce.
A może nie.
Mamy wystarczająco dowodów na to, żeby wątpić,
czy w ogóle tam był w czasie przestępstwa.
Co pan wygaduje. Przecież staruszek widział, jak wybiega z domu.
On próbuje zmienić fakty.
Czy staruszek nie widział jak chłopak wybiega z domu?
Widział czy nie?
Mówi, że tak.
"Mówi, że tak!!!" No i co na to powiecie?
Świadkowie mogą się mylić.
Pewnie, że mogą. Wtedy kiedy pan tak chce.
Niech pan przestanie krzyczeć.
A pan ciągle swoje... Może właśnie potrzebujemy tu trochę pokrzyczeć.
Ci faceci tylko ciągle o jednym: może tak, a może nie. Co za różnica?
Mówicie cały czas o jakichś szczegółach, a zapominacie o rzeczach istotnych.
Zarządzam głosowanie.
Ja teraz mówię.
Kolejne głosowanie.
Proszę usiąść.
Jeszcze nigdy nie widziałem, żeby zmarnować tyle czasu na niczym.
To zajmie tylko chwilkę.
Myślę, że szybciej będzie, gdy spytam kto głosuje za "niewinny."
Kto uważa, że chłopak jest niewinny, proszę podnieść rękę.
Ciągle to samo: 9 do 3.
Co z wami? Będziemy tu siedzieć do wtorku?
Przepraszam, ja też uważam, że jest niewinny.
O rany, po kolei wariujemy. Chłopak jest winny, czemu nie słuchacie faktów?
Niech pan im coś powie.
Stan głosowania: 8 do 4.
Co to jest? Tydzień dobroci dla wyrzutków społeczeństwa?
Niech pan powie, dlaczego zmienił pan zdanie.
Proszę podać powód.
Nie muszę się spowiadać przed panem.
Mam uzasadnione wątpliwości.
Co za uzasadnione wątpliwości?
To tylko gadanie.
Widziano jak chłopak, którego teraz uważa pan za niewinnego,
tym nożem zabił swojego ojca.
Co pan na to, panie wątpiący?
To przecież nie ten nóż, zapomniał pan?
No, świetnie.
Przecież to szaleństwo.
Niby w co mamy uwierzyć?
W taki sposób, to możemy zmienić każdą historię.
Ten facet próbuje nam wmówić jakieś niedorzeczności.
Weźmy na przykład staruszka...
Mamy uwierzyć, że nie wstał z łóżka,
nie pobiegł do drzwi i nie widział chłopaka?
Mówi tak, tylko po to, żeby się poczuć ważnym, tak?
To nie ma sensu.
Momencik.
O proszę, Baltimore powraca do gry.
Czy staruszek powiedział, że pobiegł do drzwi?
Pobiegł, poszedł, co za różnica?
Chwila.
Powiedział, że pobiegł. Tak mi się przynajmniej wydaje.
Nie pamiętam co powiedział, ale według mnie chyba nie mógł podbiegnąć.
Powiedział, że poszedł z sypialni do drzwi wyjściowych.
Wystarczy?
Gdzie jest ta sypialnia?
Gdzieś po drugiej stronie korytarza.
Nie pamięta pan tego? Myślałem, że pan wszystko pamięta.
Nie.
Panie przewodniczący, chciałbym zobaczyć plan mieszkania.
A może jeszcze poprosimy o drugi proces??
Tylko pan chce oglądać jakieś dowody?
Ja też chce.
A ja chce przestać marnować czas.
Zaczniemy teraz analizować kolejny nonsens?
Nie wiem jak wy, ale ja chce się dowiedzieć,
jak stary człowiek, z niedowładem nogi
mógł dotrzeć na drugi koniec korytarza w 15 sekund.
W 20 sekund.
Mówił, że 15.
Mówił, że 20. Co pan chce udowodnić?
Mówił, że 15 sekund.
Skąd niby wiedział, że 15. Nie da się tego dokładnie określić.
Powiedział "15 sekund" i był tego pewny.
To tylko stary człowiek wszystko mu się mieszało.
Jak taki staruch może w ogóle być czegoś pewien?
Nie wiem, co chcecie udowodnić.
Mężczyzna widział, jak chłopak wybiega z domu.
Twierdzi, że jak tylko ciało upadło na podłogę,
usłyszał jak ktoś biegnie do drzwi.
Potem drzwi się otworzyły i ktoś zbiegał po schodach.
Jak najszybciej podbiegł do drzwi,
twierdzi, że nie trwało to dłużej niż 15 sekund.
Zabójca zaczął biec od razu.
Może nie.
Staruszek twierdzi, że tak było.
Może pan pojedzie do Atlantic City, na jakąś konferencję.
Może by pan przestał ciągle żartować?
Jak pan zapłaci 3 dolce dziennie, zrobię wszystko.
To mieszkanie, w którym zdarzyło się zabójstwo.
Mieszkanie staruszka jest dokładnie takie samo.
Kolejka, sypialnia, duży pokój, kuchnia, łazienka, przedpokój i schody.
Staruszek był w sypialni. Twierdzi,
że wyszedł z niej, poszedł korytarzem do drzwi
otworzył je w chwili, kiedy chłopak zbiegał po schodach.
Zgadza się?
19 raz ta sama historia.
15 sekund po tym, jak ciało spadło na podłogę.
Około 4 metry w sypialni, 13 w przedpokoju
Musiałby przejść 4 metry, otworzyć drzwi, potem 13 metrów, otworzyć następne
A wszystko to w 15 sekund. Myślicie, że to możliwe?
Pewnie, że tak.
Nie widział pan jak on wolno chodzi?
W pana ustach to brzmi jak 5 kilometrów.
Dla staruszka to jest daleko.
Co pan robi?
Chce spróbować.
Jakby trzeba było, to zrobiłby to adwokat.
Może mu to nie wpadło do głowy.
Nie wpadło do głowy? Przecież to oczywiste.
A panu to przyszło na myśl?
Nawet gdyby, to i tak nie jest to istotne dla sprawy.
Może nie zrobił tego,
bo nie chciał być natarczywym w stosunku do staruszka.
Prawnicy unikają takich rzeczy,
bo nie robią one dobrego wrażenia na ławnikach.
To co to za prawnik?
Też się zastanawiam.
Proszę mi podać krzesło.
Te dwa krzesła posłużą nam za drzwi, odtworzymy tamtą scenerię.
To śmieszne. Nie da się tego odtworzyć.
Przejdę 13 metrów do ściany i spowrotem.
Przecież to głupota. Po co pan traci nasz czas?
Chyba możemy temu poświęcić 15 sekund?!
Niech pan da spokój.
OK.
Stanie pan w miejscu drzwi? Według zeznania, były zamknięte na łańcuch.
Czy ktoś ma zegarek z sekundnikiem?
Ja.
Tupnie pan nogą i od tego momentu zaczniemy mierzyć czas.
To co teraz? Gramy w coś?
No na co pan czeka?
Aż wskazówka będzie na 12.
Szybciej! On by mógł iść dwa razy szybciej.
Mam iść szybciej? OK
Otwieram zamek, drzwi, stop. Ile czasu?
41 sekund.
Właśnie tak myślałem.
Staruszek słyszał kłótnię kilka godzin wcześniej.
Leżąc w łóżku usłyszał jak ciało upada na ziemię, usłyszał krzyk kobiety,
jak najszybciej dotarł do drzwi, usłyszał jak ktoś zbiega po schodach,
i doszedł do wniosku, że to chłopak.
To możliwe.
Doszedł do wniosku?!
Widziałem już różne przekręty w życiu, ale tego jeszcze nie było.
Przychodzicie tu i użalacie się nad jakimś łachudrą.
Słuchacie jakichś bajek.
Może koleś przekonałeś te baby, ale mnie nie przekonasz.
Co z wami? Wszyscy wiecie, że jest winny.
Trzeba go usmażyć. A wy pozwalacie, żeby się nam wymknął.
Wymknął? Jest pan jego katem?
Jestem jednym z nich.
I pewnie chciałby pan włączyć prąd?
Dla tego dzieciaka? Pewnie.
Żal mi pana. Jakie to uczucie, chcieć nacisnąć guzik?
Zachowuje się pan jakby się chciał zemścić.
Chce pan, żeby chłopak zginął, z jakichś osobistych pobudek
a nie na podstawie faktów. Sadysta.
Zabiję go!!! Zabiję go!!!
Naprawdę chce mnie pan zabić?
Wszystko w porządku? Usłyszałem hałas.
Wszystko w porządku. Trochę się unieśliśmy.
Już przestudiowaliśmy plan. Może go pan zabrać.
Na co się gapicie?
Myślę, że ktoś powinien coś powiedzieć.
Przepraszam...
Przepraszam?! Musi być pan taki grzeczny?
A pan musi być taki niemiły? Tak mnie wychowano.
Te kłótnie.... Przecież nie po to tu jesteśmy.
Mamy obowiązek do spełnienia.
Zawsze uważałem, że to coś niesamowitego, jeżeli chodzi o demokrację.
Zostaliśmy.... jak się to mówi?
...powiadomieni... powiadomieni pocztą by przyjść tu i zadecydować
czy człowiek, o którym nigdy wcześniej nie słyszeliśmy jest winny czy nie.
Nie mamy nic do stracenia czy zyskania przez nasz werdykt.
I właśnie dlatego jesteśmy silni.
Nie powinniśmy tego traktować osobiście.
Jak nikt nie ma żadnego pomysłu, to pomyślałem, że
możemy spróbować zrobić coś w rodzaju zebrania katolickiego...
Zebrania katolickiego?
Ale się zrobiło ciemno. Pewnie zaraz będzie burza.
Ale gorąco, co?
Przepraszam, że pytam, ale... nigdy się pan nie poci?
Nie.
Słuchajcie, tak myślałem... może powinniśmy znowu zagłosować?
Świetnie, a potem trochę potańczymy i napijemy się.
Panie przewodniczący?
Jeśli o mnie chodzi, to nie ma sprawy.
Ktoś nie chce głosować?
Przepraszam.
Moim zdaniem powinniśmy zagłosować jawnie.
Zobaczymy kto stoi, po której stronie.
Może być. Ktoś jest przeciw?
OK, według numerów: 1 O, to ja.
Winny
Niewinny
Numer 3
Winny
Numer cztery.
Winny
Numer 5
Niewinny
Numer 6
Niewinny
Numer 7
Winny
Numer 8
Niewinny
Numer 9
Niewinny
Numer 10
Winny
Numer 11
Niewinny
Numer 12
Winny
Stan głosowania: 6 do 6
No to mamy następną rundę.
6 do 6. Mówię wam, chyba zwariowaliście.
Taki bachor.
Myślę, że to kim on jest nie ma tu nic do rzeczy.
To fakty mają przesądzić sprawę.
Zamknij się pan. Mam dość faktów. Naciągacie je jak chcecie.
Właśnie dokładnie o tym mówił ten pan.
Dlaczego ciągle pan wrzeszczy w niebogłosy?
Szkoda, że nie jestem parę lat młodszy.
Ten człowiek mnie...
Gorąco tu, prawda?
Chce pan wody?
Nie, dziękuję.
Zanosi się na deszcz.
Jak pan na to wpadł?
Czemu pan zmienił zdanie?
Pojawiły się wątpliwości.
Ja tak nie uważam.
Wiele szczegółów zostało pominiętych.
Powodzenia.
Daj pan spokój. Taki pan jak i oni.
Myśli pan za dużo i się panu pomieszało.
Rozumie pan?
Nie ma pan prawa... "panie krzykaczu"
Ale widok...
Przypomina mi to burzę w...
listopadzie, albo coś koło tego.
Ale lało, w samym środku meczu.
Przegrywaliśmy 7-6 i właśnie przejęliśmy piłkę
Grał u nas taki chłopak Slater
niezły był
Drugiego takiego nie znałem
Zapomniałem powiedzieć, że jestem trenerem w szkole średniej
No więc, zaczęło nam iść całkiem dobrze
no i w samym środku gry zaczęło lać jak z cebra.
Tak jak teraz.
No i... wywinął orła.
Ale byłem na niego zły.
Strasznie mnie poniosło.
Co z tym wiatrakiem?
Pewnie działa po włączeniu światła.
Od razu lepiej.
Lepiej.
Chodzicie czasem do ogrodów?
Co za durna zabawa!
Przepraszam.
No i jak się panu podoba? Remisik.
Ładne zaskoczenie, nie?
Tak.
To, że ten wysoki na mnie zastawił przynętę, niczego nie udowadnia.
Łatwo mnie zirytować. Nie będzie mnie wyzywał od sadystów.
Każdego by poniosło.
Specjalnie próbował mnie zdenerwować.
I świetnie mu to wyszło.
Powiem wam, co zrobimy. Do niczego nie dojdziemy.
Powinniśmy pójść do sędziego i prosić o zmianę ławy przysięgłych.
Nie ma sensu tego ciągnąć.
Zgadzam się. Chodźmy do sędziego i niech zmieni ławników.
Nie zgodzi się na to. Za krótko obradujemy.
Chodźmy i przekonajmy się.
Nie jestem za tym.
Bo wie pan, że chłopak nie miałby szans przy innych ławnikach.
Przecież nikt nie zmieni zdania.
Nadal pan nie uważa, że pojawiły się uzasadnione wątpliwości?
Nie uważam.
Może pan nie rozumie dokładnie, co to znaczy?
Co to znaczy: "Nie rozumiem"?
Co na to powiecie?
Przyjeżdżają tu z całego świata, osiedlają się, i nawet się nie obrócimy
siedzą na naszym miejscu.
Co za arogancja?
Przestańmy się kłócić choć na dwie minuty.
Kto ma do powiedzenia coś konstruktywnego?
Jak panowie nie mają nic przeciwko, chciałbym coś powiedzieć.
Ważnym argumentem oskarżyciela był fakt, że w kilka godzin po morderstwie
chłopak nie pamiętał tytułu filmu ani nazwisk aktorów.
Pan wspomniał o tym kilka razy.
To prawda.
To jego jedyne alibi, a nie był w stanie go poprzeć żadnym dowodem.
Niech pan się postawi na jego miejscu.
Myśli pan, że był w stanie pamiętać szczegóły,
po tym jak został pobity przez ojca.
Myślę, że tak. Nie chodziło tu o ważne szczegóły.
Nie pamiętał tytułu, bo nie był na żadnym filmie.
Według protokołu policji, chłopak był przesłuchiwany w kuchni.
Martwe ciało ojca leżało na podłodze w sypialni.
Pamiętałby pan te rzeczy w takich warunkach?
Pamiętałbym.
W takim stresie?
W takim stresie.
W sądzie wszystko sobie przypomniał.
Tak, obrońca się o to postarał.
Chłopak miał 3 miesiące, żeby się nauczyć nazwisk aktorów.
Każdy prawnik sprawdziłby jaki film wyświetlali tej nocy
i jacy w nim grali aktorzy.
Ja wierzę w zeznania policjantów, którzy go przesłuchiwali tej nocy,
kiedy to nie pamiętał niczego.
I nie ważne, że był w stresie.
Chciałbym zadać panu osobiste pytanie.
Proszę bardzo.
Gdzie pan był wczoraj wieczorem?
W domu.
A przedwczoraj?
Co pan wyprawia?
Wyszedłem z biura o 20:30 poszedłem do domu i od razu położyłem się spać.
A wieczór wcześniej?
To był wtorek?
We wtorki gram w brydża.
W poniedziałek wieczorem?
Jak dojdziecie do sylwestra 1954 roku dajcie mi znać.
W poniedziałek wieczorem?
W poniedziałek... byłem z żoną w kinie.
Na jakim filmie?
"Scarlet circle" bardzo dobry kryminał.
Jaki film grali potem?
Zaraz...
"The Remarkable Mrs...
Mrs Bambridge"
Widziałem ten film. Ma tytuł "The Amazing Mrs Bambridge"
No tak "The Amazing Mrs Bambridge"
Kto w nim grał?
Chyba Barbara... Long - ciemnowłosa, ładna dziewczyna
Ling... Long... coś koło tego
Kto jeszcze?
Nigdy wcześniej o nim nie słyszałem.
To niskonakładowy film z nieznanymi...
I nie był pan pod wpływem stresu?
Nie, nie byłem.
No to udowodnił pan kolejną rzecz.
Wielka mi rzecz.
Może pan gadać, ile chce. Chłopak jest winny i kropka.
Rozumnie mnie pan, przyjacielu?
Kto ma te pastylki na kaszel?
Skończyły się, przyjacielu.
Patrzcie, jak leje. Ciekawe, jak tam mecz.
Pewnie grają pod namiotem.
Mogę zobaczyć nóż?
Ciągle mamy remis 6-6. Ma ktoś jakiś pomysł?
Jest pięć po szóstej. Może coś zjemy?
Poczekajmy do siódmej.
Chciałbym coś powiedzieć.
Trochę mnie to nurtuje, a skoro nikt nic nie mówi...
Była mowa o tym, jak rana została zadana,
Chyba nie będziemy do tego wracać,
przecież wybadali to na wszystkie strony
Wiem, ale coś mi tu nie gra.
Chłopak ma 170 cm wzrostu
Jego ojciec 188 cm
To różnica 18 centymetrów
Trudno wbić komuś nóż w klatke, jeżeli jest jakieś 18 centymetrów wyższy.
Niech pan da ten nóż.
Coś panu pokaże. Niech ktoś wstanie.
Patrzcie, bo drugi raz tego nie pokażę.
Zniżę się do ok. 170 cm.
Troszkę niżej.
OK, troszkę niżej.
W porządku. Nikt nie jest ranny.
Nikt.
Właśnie tak, zadźgałbym faceta wyższego ode mnie.
Patrzcie na kąt: w dół i do środka.
Tak to zrobił.
Powiedzcie, że się mylę.
W dół i do środka, nie ma wątpliwości.
Niech pan poczeka. Proszę mi go dać.
Nie cierpię tych rzeczy.
Widział pan kiedyś walkę na noże?
A pan?
Nie.
Może ktoś z panów?
Ja widziałem. No wiecie... moje pochodzenie...
Dużo tam krzyków, bójek i... noży sprężynowych.
Śmieszne, że wcześniej o tym nie pomyślałem.
Ale takich rzeczy raczej nie chce się pamiętać.
Jak się obchodzi z nożem sprężynowym?
Nigdy się go tak nie trzyma.
Za dużo czasu zabrałaby zmiana chwytu.
Tak się to robi... od dołu.
Każdy kto choć raz miał go w ręce, nie użyłby go inaczej.
Jest pan pewien?
Tak.
To dlatego tak się otwierają.
Mówili, ze chłopak umiał się posługiwać nożem.
Myśli pan, że w taki sposób mógłby zadać taki cios, który zabił jego ojca?
Nie, moim zdaniem cios musiałby być zadany z dołu do góry.
Skąd pan wie?
Był pan w pokoju podczas zabójstwa?
Nie. I nie było tam nikogo innego.
Po co te wszystkie bajki? Ja w to nie wierzę.
To chyba niemożliwe, żeby ustalić jaki rodzaj rany chłopak mógł zadać.
A pan co myśli?
Nie wiem.
Co to znaczy "Nie wiem"?
Nie wiem.
A pan?
Nie wiem, jak wy, ale ja mam już dość maglowania tego samego w kółko.
To nas prowadzi donikąd. Więc chyba wypada na mnie.
Zmieniam mój głos na "niewinny".
Co?
Słyszał pan. Mam już dość.
Co to znaczy "Mam już dość"? To żadne wytłumaczenie.
Niech się pan martwi o siebie, co?
Ma rację. To nie jest odpowiedź?
Co z pana za człowiek?
Głosował pan za tym, że chłopak jest winny, bo się panu spieszyło na mecz.
A teraz pan zmienia zdanie, bo ma pan dość gadania?
Słuchaj, koleś?
Kto dał panu prawo igrania z czyimś życiem?
Czekaj no. Nie masz prawa tak do mnie mówić.
Właśnie, że mam.
Jak chce pan głosować za "niewinnym", to niech pan to zrobi dlatego,
że jest pan do tego przekonany, a nie dlatego, że ma pan dość.
A jak pan uważa, że jest winny, to niech pan tak zagłosuje.
Nie ma pan na tyle odwagi?
Słuchaj...
Winny czy niewinny?
Powiedziałem: Niewinny.
Dlaczego?
Nie muszę...
Musi pan. Dlaczego?
Sądzę, że jest niewinny.
Proszę o kolejne głosowanie.
OK. Następne głosowanie. Najszybciej będzie przez podniesienie rąk.
Kto głosuje: "Niewinny" Proszę o podniesienie ręki.
Kto uważa, że jest winny?
1,2,3
Stan głosowania 9 do 3 za uniewinnieniem.
Nie rozumiem was.
Wszystkie te szczególiki nie mają znaczenia.
Widzieliście tego chłopaka.
Chyba nie wierzycie w te historyjki,
o zgubieniu noża i o tym, że był w kinie?
Wiecie, że ci ludzie tylko kłamią, to normalne.
Oni nie wiedzą, co to prawda.
I wcale nie muszą mieć żadnego powodu, żeby kogoś zabić.
Tylko się upijają, to same pijaki.
Pan to napewno wie. I nagle - bum, i zaraz ktoś leży w rowie.
I nikt ich za to nie wini. Tacy już są... z natury...
Pełni przemocy.
A pan gdzie?
Oni tylko się piorą, nic ich nie obchodzi, jak ktoś zginie
Pewnie, można o nich powiedzieć parę dobrych rzeczy.
Znam parę, która jest w porządku. Ale to wyjątek.
Większość z nich nie ma żadnych skrupułów. Zrobią wszystko...
Co tu się dzieje?
Mówię wam. Popełniacie wielki błąd. Ten chłopak to kłamca.
Wiem to napewno.
Słuchajcie. To same zbóje.
Co tu się dzieje?
Ja tu mówię, a wy...
Słuchajcie...
Ten dzieciak, którego sądzimy... przecież sami wiecie...
To niebezpieczne.
Ci ludzie są niebezpieczni. To dzikusy.
Słuchajcie.
Wysłuchałem. A teraz niech pan siada i się nie odzywa.
Trudno być obiektywnym w takiej sytuacji i powstrzymać się od uprzedzeń.
Uprzedzenia zawsze przysłaniają prawdę.
Nie wiem, czym jest prawda. Pewnie nikt tego nie wie do końca.
Dziewięciu z nas uważa, że oskarżony jest niewinny.
Ale to tylko przypuszczenia. Może się mylimy.
Może próbujemy uwolnić mordercę. Nie wiem.
Pewnie nikt tego nie wie.
Ale pojawiły się uzasadnione wątpliwości.
To bardzo ważna rzecz w naszym prawie.
Żadna ława przysięgłych nie może uznać kogoś winnym,
jeżeli nie jest pewna jego winy.
Nasza dziewiątka nie rozumie, jak wasza trójka może być nadal taka pewna.
Może wy nam to powiecie.
Spróbuję.
Poruszył pan kilka istotnych kwestii,
ale ja wciąż uważam, że chłopak jest winny.
Mam dwa powody.
Pierwszy to kobieta z naprzeciwka, która widziała morderstwo.
Jeżeli o mnie chodzi, to najważniejsze zeznanie.
Drugi to fakt, że widziała, jak chłopak unosi rękę z nożem
który potem wbija w klatkę ojca. Widziała to.
Święta prawda.
Porozmawiajmy przez chwilkę o tej kobiecie.
Powiedziała, że poszła spać około 23:00 Łóżko stało przy oknie,
więc leżąc z łatwością widziała budynek po przeciwnej stronie ulicy.
Przez godzinę przewracała się z boku na bok bo nie mogła zasnąć.
Około 24:10 obróciła się w stronę okna
i przez wagony przejeżdżającej kolejki
zobaczyła jak chłopak zabija ojca.
Powiedziała, że światło zgasło zaraz potem,
ale dokładnie przyjrzała się chłopcu, w momencie kiedy zabijał ojca.
Moim zdaniem to niepodważalne zeznanie.
No to po sprawie.
Co pan na to?
A pan?
No... nie wiem.
Tyle dowodów... To skomplikowana sprawa.
Nie rozumiem, jak możecie głosować za uniewinnieniem.
Nie łatwo te wszystkie dowody poskładać do kupy.
Można wyrzucić te dowody.
Kobieta widziała, jak to zrobił!! Czego jeszcze chcecie?
Może...
Zagłosujmy.
OK. Kolejne głosowanie.
No dobra. Zmieniam głos. Jest winny.
Ktoś jeszcze? Jest 8 do 4.
Dlaczego pan to traktuje tak osobiście?
OK. Idziemy do sędziego i prosimy o zmianę ławy przysięgłych.
Co wy na to?
Pan tu jest szefem? Co robimy?
Prześledźmy to jeszcze raz.
Już to zrobiliśmy.
Ten koleś w szarym garniturku zmienia zdanie jak rękawiczki.
Po co się denerwować? Próbuje pan z tego zrobić zawody.
OK. Może ustalimy jakiś limit czasu?
Dobra, a potem na obiadek.
Jest 18:15. Powiedzmy do 19:00.
Wtedy zaczniemy ustalać, czy przerwać obrady czy nie.
Dobrze się pan czuje?
Dziękuję, czuję się świetnie.
Mówiłem, że o 19...
Zapytałem, bo pocierał pan nos tak jak... O przepraszam, przeszkodziłem...
Wykonał pan gest, który mi coś przypomniał.
Próbuję tu coś ustalić, jeśli można?
Ale to ważne.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że mi pan wybaczy pytanie...
Zastanawiam się, dlaczego pociera pan nos?
No co pan?
Nie z panem teraz rozmawiam.
Dlaczego pocierał pan nos?
Wprawdzie to nie pana interes, ale... pocierałem go bo poczułem dyskomfort.
Przepraszam. Czy to z powodu okularów?
Tak. Możemy już porozmawiać o czymś innym?
Okulary zostawiają ślady na nosie. Nie zauważyłem tego wcześniej.
To musi być denerwujące.
Tak, to przeszkadza.
Nie wiedziałem o tym. Nigdy nie nosiłem okularów.
Sokoli wzrok.
Może pan przejdzie do rzeczy.
Kobieta, która zeznała, że widziała morderstwo
miała takie same ślady na nosie.
Momencik.
Nie wiem, czy ktoś to zauważył. Mi też to wtedy nie przyszło do głowy.
Ale... kiedy sobie ją przypomnę, miała te same ślady.
Ciągle je pocierała.
To prawda. Co chwilę tak robiła.
Ma około 45 lat, choć bardzo stara się wyglądać na 35.
W końcu to jest pierwsze publiczne wystąpienie.
Mocny makijaż, farbowane włosy,
nowiutkie ciuchy pasujące raczej do młodszej kobiety.
Nie nosi okularów. Kobiety tak robią.
Skąd pan w ogóle wie, że nosi okulary? Tylko dlatego, że pocierała nos?
Miała ślady po okularach. Sam widziałem.
No i co z tego?
Mam już dość tego pańskiego wrzeszczenia.
On ma rację. Też widziałem te ślady. Siedziałem blisko niej.
Jak się na to mówi?
Co to za argument? Miała farbowane włosy, ślady na nosie.
I co z tego?
Czy takie ślady mogą powstać z czegoś innego?
Nie.
Nie widziałem żadnych śladów.
Ja widziałem. To dziwne, ale nie wpadłem na to wcześniej.
A prawnik? Dlaczego on o tym nie wspomniał?
Jest nas tu 12, a jedenastu z nas też na to nie wpadło.
Myśli pan, że prokurator pozwoliłby jej zeznawać bez okularów?
Próbował pan kiedyś zmusić kobietę, do założenia czegoś w czym źle wygląda?
No dobra, miała ślady na nosie... od okularów.
Nie chciała ich założyć, żeby ładniej wyglądać.
Ale kiedy widziała morderstwo, była w domu... sama.
Zakłada pan okulary, kiedy kładzie się spać?
Nie. Nikt nie śpi w okularach.
Więc prawdopodobnie ona ich też nie miała.
Skąd pan wie?
Nie wiem, próbuję się domyślić.
Wydaje mi się też, że pewnie ich nie założyła kiedy spojrzała przez okno.
Zeznała, że morderstwo miało miejsce właśnie wtedy kiedy spojrzała przez okno.
Zaraz potem zgasło światło. Nie miała czasu, żeby założyć okulary.
Może tylko jej się wydawało, że widziała chłopaka.
Moim zdaniem widziała tylko zarys postaci.
Skąd pan wie, co widziała? Skąd on to wie?
Skąd pan wie, co to za okulary? Może przeciwsłoneczne?
A może jest dalekowidzem?
Wiem tylko tyle, że wzrok kobiety jest pod znakiem zapytania.
Jak można w nocy, bez okularów dojrzeć postać odległą o 18 metrów?
Nie można kogoś skazać na śmierć na podstawie takiego dowodu.
Przestań pan.
Nie uważa pan, że kobieta może się mylić?
Nie.
Ani trochę?
Ani trochę.
Czy to możliwe?
Niewinny.
Myśli pan, że jest winny?
Ja uważam, że jest winny.
A pan?
Nie.
Przekonaliście mnie.
Niewinny.
Co z panem?
Mam uzasadnione wątpliwości.
11 do 1.
A co z innymi dowodami? Przecież jest jeszcze nóż...
Powiedział pan, że możemy zapomnieć o innych dowodach.
No to co teraz?
Jest pan sam?
Nic mnie to nie obchodzi. Mam takie prawo.
To prawda.
Co chcecie? Moim zdaniem jest winny.
Chcemy usłyszeć pana argumenty.
Już je słyszeliście.
Nie jesteśmy przekonani.
Chcemy usłyszeć je jeszcze raz.
I nieważne ile to zajmie czasu.
Wszystko... wszystko co usłyszałem w sądzie dowodzi, że chłopak jest winny.
Myślicie, że jestem idiotą?
A czemu nie wierzycie temu staruszkowi, który wszystko słyszał?
A nóż? I co z tego, że pan znalazł dokładnie taki sam?
Facet go widział na schodach. Co za różnica ile sekund później?
Każda rzecz...
Nóż mu wypadł z kieszeni...
Nie możecie udowodnić, że staruszek nie zdążył do drzwi.
Pewnie, możecie sobie tu próbować, ale nie możecie tego udowodnić.
A co z kolejką? Albo z kinem?
To dopiero bajka.
Założę się o 5 tysięcy dolarów, że pamiętałbym tytuł filmu.
Wszystko przekręciliście.
A te okulary? Skąd pan wie, że ich nie miała na nosie?
Zeznawała pod przysięgą.
A to, że chłopak groził ojcu?
Tu mam wszystkie fakty.
I po sprawie.
No powiedzcie coś.
Niezła z was zgraja.
Nie zastraszycie mnie. Mam prawo do swojego zdania.
Te bachory. Można się dla nich zaharować.
Nie... Niewinny, niewinny.
Jesteśmy gotowi.
Jak się pan nazywa?
Davis.
A ja McCardle.
Do zobaczenia.